Don’t put all your happiness in one basket

มีคำสอนขึ้นพื้นฐาน ของนักลงทุน ซึ่งหนังสือแ นะนำการลงทุนต่างๆ พูดกันตลอดว่า “Don’t put all your “Eggs” in one basket” อย่าเอาไข่ทั้งหมดไปไว้ในตะกร้าใบเดียว เพราะเวลาตะกร้าหล่นที ไข่จะแตกหมดเลย เรื่องนี้แปลได้ง่ายๆ ว่า เวลาเราจะลงทุนทำอะไร อย่าทุ่มเงินทั้งหมดไปที่การลงทุนเพียงชนิดเดียว เพราะถ้ามันเจ๊งขึ้นมา เราพังทันที แบ่งไปซื้อหุ้นบ้าง ซื้พันธบัตรบ้าง ซื้ออสังหาริมทรัพย์บ้าง เก็บเป็นเงินสดบ้าง  เวลาอะไรมันจะพังไป จะขาดทุนไป เรายังมีการลงทุนอย่างอื่นช่วยดึงเอาไว้ แ บ่งไข่ไว้ในหลายๆตะกร้านะครับ ตะกร้านึงตกลงไป ยังมีไข่ในตะกร้าใบอื่นๆเหลือให้กิน ——————————————————— เราลองมาคิดเรื่องนี้ต่อกัน   แทนที่จะเป็นเงินหรือการลงทุน  ผมพยายามมองมันให้เป็นเรื่องของความสุข “Don’t put all your Happiness in one basket” อย่าเอาความสุขทั้งหมดไปไว้ในตะกร้าใบเดียว เรามาลองคิดนะครับ ว่านอกจากเงินแล้ว มีอะไรอีกบ้างที่ทำให้เรามีสุข -พ่อแม่ พี่น้อง -หน้าที่การงาน -คนรัก  -เพื่อน -ตัวเอง [...]

สิ่งที่โลกสอน

กับเหตุการณ์วิกฤตเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นทั่วโลกในขณะนี้ (ตุลาคม 2008) ดัชนีหุ้นไทยต่ำว่า 400 จุด ดัชนีหุ้นอเมริกาเกือบจะหลุด 8000 ผมได้คุยกับหลายคนหลายอาชีพ ทั้งเป็นนักลงทุน และ คนค้าขายทั่วไป คนที่ยังพอมีเ วลา รอให้เงินฟื้นคืนตัว(รวมทั้งผม) ก็ตั้งหน้าตั้งตารอให้เงินมันพอกพูนกลับมาเ ท่าเดิม ซึ่งไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ส่วนคนที่เจ็บหนักคือคนที่กำลังจะเกษียณ ไม่ว่าจะเป็นปีหน้าหรืออีกสองสามปี หลายคนบอกผมว่าพอเ กิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แกต้องทำงานต่ออีกอย่างน้อยห้าปี ผมห็นร้านค้า ร้านอาหารที่ชอบไปกิน คนน้อยไปเยอะ บางร้านแสนอร่อย ราคาไม่แพง คนเคยกินเยอะมาก กลับเ จ๊งได้หน้าตาเฉย ทั้งๆที่เป็นร้านที่มีคุณภาพ น่าเศร้านะครับ ตัวผมเองก็กระทบไม่น้อยกับ เงินสมทบหลังเกษียณ และเงินลงทุนส่วนตัว เศร้าครับเศร้า มานั่งคิดๆ ดู สิ่งที่เ กิดขึ้นกับโลกตอนนี้สอนอะไรเรา? ผมมุ่งไปที่สัจจนิรันด์ของพระบรมศาสดาที่สอนไว้ในไตรลักษณ์ “ความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง” พระท่านสอนให้ดูความไม่เที่ยงของสิ่งต่างๆรอบตัวเรา มีเกิด มีดับ ตลอดเวลา  ร้านอาหารรสชาดแสนอร่อย ก็กลับเจ๊งได้ ทั้งๆที่เจ้าของดูแลเป็นอย่างดี เ งินในบัญชี ก็ร่อยหรอได้ ทั้งๆที่พยายามลงทุนอย่างรู้ค่า คนรักที่เ คยรักกันแสนมากมาย [...]

ทำไม เมืองไทย

กลับมาคราวนี้ ได้รับคำถามเดิมๆซ้ำๆ หลายต่อหลายครั้ง และถูกถามทุกครั้งที่กลับมาเยี่ยมเมืองไทย “คิดจะอยู่ที่นู่นเลยรึเปล่า?” เกือบหกปีผ่านไป ทุกๆครั้งก็ตอบไปเหมือนเดิม “ไม่คิดเลยครับ(ว่ะ) ยังไงกลับมาอยู่เมืองไทยแน่ๆ” อีกคำถามที่สวนมาแทบจะทันที “ทำไมไม่อยู่ที่นู่น เงินก็ดี อากาศก็ดี คนก็เป็นระเบียบ อยู่เมืองไทยเดี๋ยวก็เบื่อ” คำตอบของผม ทีนี้ขึ้นอยู่กับคนที่ถาม ถ้าเป็นคนที่ป็นผู้ใหญ่หน่อย ผมก็ใส่ชุดคนอุดมการณ์สูง ด้วยจิตมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม “ผม อยากกลับมาพัฒนาประเทศไทย เอาความรู้ เอาประสบการณ์มาถ่ายทอดให้ทุกๆคน เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่ มีน้อยใช้น้อย มีมากใช้น้อย” เรียกว่า ตั้งใจเอาคะแนน เอาภาพพจน์ สุดๆ ถ้าเป็นเพื่อนรุ่นๆเดียวกัน ก็ตอบไปเรื่อย “อาหารไทยรสชาดอย่างงี้ กูจะต้องกลับไปทำไมวะ” “สาวไทยเจ๋งสุดแล้วว่ะ สวย น่ารัก” “อยากกลับมาแต่งงานว่ะ พ่อแม่แก่แล้ว อยากมีหลานให้อุ้ม” เปลี่ยนชุดที่ใส่ไปเรื่อย … แต่จะใส่ชุดไหน แก้ผ้าแล้วแก่นยังเหมือนเดิม ‘กลับเมืองไทยแน่นอน’ … … ถามตัวเองอย่างจริงๆจังๆว่า ทำไมถึงรักประเทศไทยนัก เค้าบอกว่าการเขียนจะทำให้ความคิดเป็นระบบมากขึ้น เอาล่ะ ข้อเสีย….รถก็ติด อากาศเป็นพิษ สังคมไร้ระเบียบ [...]

กลับมาวันแรก

้ถ้าอวัยวะทุกส่วนสามารถพูด สามารถมีความรู้สึกได้โดยไม่ขึ้นตรงต่อกัน อย่างเช่นแขนจะเจ็บ แต่ขาไม่รู้สึกเจ็บไปด้วย ใจไม่เจ็บไปด้วย มันแยก แต่ละอย่างมีความรู้สึกของมันเอง ถ้าวันนี้เป็นอย่างงั้นล่ะก็ …ปอดจะเป็นอวัยวะที่มีความสุขที่สุด ใจจะเป็นอวัยวะที่มีความสุขน้อยที่สุด… ออกมาจากสนามบินตอนบ่ายสาม ยังชินกับวิธีการหายใจแบบคนกรุงเทพอยู่ คือหายใจเข้าไปประมาณสามในสี่ส่วนของปอด พอกลิ่นมันเข้าไปติดๆที่โพรงจมูก ก็จะหายใจออกมาสี่ส่วน แดดจ้า ฟ้าเปิด ทัศนียภาพที่มองไปได้ไกล เท่าที่อยากเห็น ลมหายใจแรกในมหานครเดนเวอร์ ทำให้กลับมาหายใจแบบคนบ้านนอกอีกครั้ง เลยเอาใจปอด ด้วยการหายใจเข้าออกแรงๆ สามสี่ครั้ง ปอดเองมันก็พองตัวขึ้น คงเพราะความดีใจด้วย นี่สินะอากาศที่เรียนมาว่าประกอบด้วย ไนโตรเจน 78% ออกซิเจน 21% และอื่นๆ 1% ปอดเอาอากาศออกมาแต่ละครั้ง ‘ใจหาย’ ไปเหมือนกัน ภาพที่เห็นตรงหน้าอาจเป็นความฝัน แต่ความรู้สึกไอเย็นที่สัมผัสกับผิวหน้าปลุกให้รู้ว่า กลับมาสู่ความจริงแล้วสินะ หน้าที่เราอยู่ที่นี่ ความรับผิดชอบอยู่ที่นี่ ความฝันอีกหลายอย่างอยู่ที่นี่ วีเพื่อนซี้มารับด้วยรถคันเดิม กลิ่นรถเดิมๆ คุยกันง่ายๆธรรมดาๆ เหมือนเดิม เหมือนแค่ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว ไม่ต้องทำอะไรมากมาย ไม่ต้องปรับตัวมากมาย กลับมาเป็นปกติ สงบและเรียบง่าย ๑๙ มีนาคม ๒๕๔๗

เสียงของความรัก

วันนี้ต้องเก็บเสื้อผ้า เก็บของ เพราะต้องบินกลับไปอเมริกา อีกปีนึง กว่าจะได้กลับมาอีก เศร้าๆ จิตตก เหมือนทุกๆปีที่ผ่านมา ——————————————— สิ่งที่ผมรู้ตัวดีมานานแล้ว และยิ่งถูกตอกย้ำให้เห็นบ่อยๆ คือ ความไร้ความสามารถในการจัดกระเป๋าเดินทางของตัวเอง ให้เป็นระเบียบ ปีนี้กะว่าจะโชว์แม่ ทำตัวเป็นผู้ใหญ่จัดกระเป๋าให้เป็นระเบียบ ขอบอกไว้ก่อน ผมพยายามจัดของให้เป็นระเบียบนะ ระเบียบ ของผมคือ โอเค เสื้อรวมไว้ตรงนี้ กางเกงไว้ตรงนี้ อ่ะตรงนี้กางเกงใน ของฝากไว้ด้านนี้ หนังสืออยู่รวมกันตรงนี้ พวกซีดีเอาไปรวมไว้ตรงช่องนั้น เห็นไม๊ เป็นระเบียบมากๆ ภูมิใจมากๆ กระเป๋าใบใหญ่พร้อมจะกลับไปอเมริกาพร้อมผมแล้ว แต่ๆทุกๆปีที่จัด มักจะมีของอีกหลายอย่างที่ใส่เข้าไปไม่พอ และเริ่มที่จะไม่เป็นระเบียบ แม่ผมเดินผ่านมาเห็นทีไร ส่ายหน้าทุกที รี่เข้ามาอย่างเร็ว บอกอีกว่าใส่อย่างงี้ไม่ได้ พอไปถึงก็เละ ก็แตกหมด แกพูดพลางรื้อของผมออกมาพลาง ปากก็บ่นๆไป ผมเห็นงานที่จัดเป็นระเบียบตั้งแต่เช้า ถูกรื้อออกมาแล้วเริ่มหมดกำลังใจ และแล้วก็ถึงมือแม่อีกตามเคย เหมือนทุกๆปี ที่แม่จัดกระเป๋าให้ ในสายตาแม่ ลูกเป็นเด็กเสมอ ไม่ว่าลูกจะโตแค่ไหน แม่ยังยินดี และพร้อมจะทำทุกๆอย่างที่เคยทำให้ลูก อะไรที่ไม่เป็นการทำให้แม่เหนื่อยจนเกินไป ผมยอมให้แม่ทำแต่โดยดี เพราะรู้ว่า [...]

รักแท้คือ …

ภูเขาสูงเสียดฟ้า       เพียงใด มิอาจเทียบเคียงใจ   แม่ได้ แผ่นดินที่ว่าใหญ่      สุดหยั่ง พสุธา มิเท่ารักแม่ให้          รักแท้ รักลูก นภาแปรเปลี่ยนได้    เนิ่นนาน รักแม่มั่นตลอดกาล   ลูกรู้ กี่คำหมื่นแสนล้าน     แทนรัก บ่เคียง รักมั่นสามพี่น้อง       รักแท้ (คือ)แม่รัก ณพัชร สุพัฒนกุล เนื่องในวันแม่ และ วันเกิดแม่ สิงหาคม ๒๕๔๗